Double interview with Snelle and Babs.

‘Let’s see if we run into any frogs today,’ Lars says as he descends the steel stairs into the vaulted cellar beneath the Burgerweeshuis. A moment later, in rehearsal room two, he and Babs flop onto the leather sofa next to the drum kit. It smells damp, musty, and familiar in here.

‍

Lars: ‘This is my youth, a warm hug, a great place.’

‍

Fifteen years ago, he first set foot across the threshold of the Burgerweeshuis. ‘For a concert by Flow&CO, a popular hip-hop group at the time. One of the members, Bruno Prent, was from Gorssel, just like me. I looked up to him. That’s how I also saw Zwart Licht here and other rappers I was a fan of. That’s when the spark was lit.’

‍

SingStar and GarageBand

‍

One hundred and fifty kilometers to the west lie Babs’ roots. In Leiden, the city of the Nobel pop venue. ‘But because I mostly listened to international artists, I didn’t go there that often. My first concerts were at the Melkweg and Paradiso.’ Babs’ spark was already burning back then. ‘As a little girl, I’d say at house parties or birthdays: “Everyone sit down, I’m going to dance for you now.” It didn’t matter that I couldn’t dance at all; I wanted to entertain.’

‍

Babs: Being on stage is my way of expressing myself; everything is allowed there, I’m free.

‍

When I was later allowed to choose an instrument from my parents, I hesitated between drums and guitar. I chose guitar because it’s easier to write songs with. Eventually, I also bought a drum kit on Marktplaats; I wanted to become a one-woman band.’

‍

The rappers Lars watched wore caps, so he started wearing one too. And they wrote rap lyrics in a notebook, so Lars did that too. ‘At home in the garage, I had a setup with a laptop and a microphone from the PlayStation game SingStar.’ Babs: ‘That’s nice! And then you recorded with GarageBand?’ Lars: ‘I think so, it must have been something like that, definitely not Logic. I’d take a beat from the internet and start rapping. I’d send the recordings to friends.’ He soon knew: this is it, this is what I’m going to do.

‍

Lars smoked weed and made music, leaving school by the wayside. ‘I’m lucky to have a hardworking, entrepreneurial stepfather. “Artists are businesses too,” he drilled into me early on. Thanks to him, I realized it wouldn’t just happen on its own. I just had no idea what it took to succeed as an artist. Building a network and filing tax returns—that was as far as I got.’

‍

‘The very first person who believed in me’

‍

After high school, they both pursued music studies: Lars at the Herman Brood Academy, Babs at the ArtEZ Conservatory. Lars: ‘I thought it was brilliant. Getting student grants, living in a dorm, and making music all week—who wouldn’t want that?’

‍

Babs: ‘I had a romanticized view and thought my career would work out fine as long as I finished that degree. I had chosen a production course, but in my third year, I realized I also wanted to make songs for myself and stand on a stage. But I didn’t learn that at school. I had no press photos and no money to have them made.’

‍

Looking for support, Babs sent a demo to Kristel Nijs, who is responsible for talent development at Burgerweeshuis. ‘She was the very first person who saw the potential and believed in me. I really needed that; suddenly, doors opened in my head. I was very insecure and wondered if I was good enough.

‍

At school, they had actually said: we don’t know if you’re going to make it.’ Lars: ‘I find that pretty harsh.’ Babs: ‘It wasn’t normal. And I was the only girl in the class, too. I felt like I wasn’t taken as seriously, even though I was working super hard.’

‍

Resources, knowledge, network

‍

The word self-confidence comes up, not for the first time in this conversation. Babs: ‘I needed that so much at that moment.’ Lars: ‘Very understandable. I think that applies to all artists. We are constantly looking for validation, narcissistic as we are.’ Babs: ‘If Kristel had said “just stop” at that moment, I might have quit right then. No, no, that’s not true. I’m a go-getter. But, but… it makes a big difference.’

‍

Lars: ‘Sick eigenlijk hoeveel invloed een werknemer van het Burgerweeshuis op zo’n moment kan hebben. Zo nu en dan geef ik gastlessen op de Herman Brood, dan probeer ik mijn woorden altijd zorgvuldig te kiezen. Ik probeer positief te zijn en vooral handvatten te geven.’

‍

Naar aanleiding van het contact met Kristel krijgt Babs in 2021 een Burger Beurs toegekend. Een jaar lang krijgt ze toegang tot de middelen, de kennis en het netwerk van Burgerweeshuis, plus budget om haar doelen te bereiken. Daarna weet ze wat er nodig is om artiest te zijn.

‍

Babs: ‘Ik voelde: ik kan dit, ik kan nu op mijn eigen poten staan.’ Lars, die de beurs in 2017 ontving: ‘Op school ben je een van de velen, het is de persoonlijke aandacht die een groot verschil maakt. Eigenlijk is de Burger Beurs als een goede manager voor een beginnend artiest.

‍

Het is super belangrijk om iemand te hebben die een lijntje uitzet bij lokale media of een balletje opgooit bij Bevrijdingsfestival Overijssel. Ik heb er super veel aan gehad. En, laten we er niet omheen draaien, ik kon de centen op dat moment ook goed gebruiken. Clips, mixing, mastering, producers: alles kost geld.’

‍

Tens, two’s en sevens

‍

Zeven jaar later kan niemand meer om Snelle heen. Hij is een van de meest gestreamde artiesten van Nederland, stond op alle grote festivals, er is een Netflix-documentaire over hem en hij is televisiepresentator. Ook Babs timmert stevig aan de weg. Ze won vorig jaar de Popprijs Overijssel, begin dit jaar verscheen haar EP Half, ze nam deel aan Wie is de Mol?, stond op verschillende grote festivals waaronder Lowlands en werkt op dit moment aan haar debuutplaat.

‍

Babs: ‘De afgelopen jaren heb ik veel zelf gedaan. Het is goed gegaan en ik ben blij met waar ik nu sta, maar ik voel dat ik weer behoefte heb aan input van anderen, aan hulp. Net als drie jaar geleden. Mijn debuutplaat is belangrijk voor me, ik wil in grotere zalen spelen. Daarom is het heel leuk om hier te zijn, op de plek waar ik ben begonnen als Babs de artiest.

Teruggaan naar het gevoel van het jaar van de Burger Beurs motiveert me. Hopelijk kan ik weer een stapje bijzetten.’

‍

De behoefte van Lars op dit punt in zijn carrière is overzichtelijker: zo doorgaan. ‘Dat klinkt alleen zo comfortabel. Aan de andere kant: wat is er mis met comfort?

‍

We hebben maar één leven, laat het in godsnaam comfortabel zijn.’ Om zichzelf toch een beetje te prikkelen gaat hij later dit jaar een week naar Nashville: nieuwe muziek schrijven. ‘Ik hoop er qua melodieën getriggerd te worden en onder de indruk te raken van andere tekstschrijvers. Wist je trouwens dat Nashville echt een fabriek is? Je hebt er tens, two’s en sevens. Ofterwijl: studiosessies van tien tot twee, van twee tot zeven of van zeven tot elf. Als de tijd erop zit zegt de songwriter: next. Over muziek als bedrijfstak gesproken.’

‍

Rammen, knallen, werken!

Gevraagd naar hun advies aan toekomstige artiesten die de Burger Beurs ontvangen, zeggen ze: je moet het zelf doen.

‍

Babs: ‘Blijven gaan, blijven werken. Niets komt vanzelf.’ Lars: ‘Mijn advies voor het beursjaar zou zijn: grijp alles aan en luister een beetje. Wees eigenzinnig, maar niet eigenwijs. Voel je niet te groot om voor tien mensen op een kratje in het buurthuis te spelen, dat is namelijk heel goed om te doen. En vooral: run. Rammen, knallen, werken!’

‍

Is er nog iets wat ze anders hadden gedaan met de kennis van nu? Babs: ‘Zo probeer ik er niet naar te kijken. Met hoe ik er toen instond, heb ik er het maximale uitgehaald.’ En Lars? Hij denkt na, terwijl hij om zich heen kijkt. Dan: ‘Ik had een vochtvanger in de studio geplaatst, maar dat is dan ook echt het enige. Zeg, zullen we weer naar buiten?’

‍

Fotografie: Isabelle Renate la Poutré

Interview: Job Hulsman